QC cops want to patrol UP
By Nancy C. Carvajal
Philippine Daily Inquirer
First Posted 04:24am (Mla time) 11/20/2008

MANILA, Philippines – The chief of the Quezon City Police District Wednesday said that policemen should be allowed to patrol the grounds of the University of the Philippines in Diliman, Quezon City, to stop the increasing number of crimes on campus.

Read more

I personally would not let the Philippine National Police into the UP campus.

UP, known for its activism, rallies, and demonstrations, upholds academic freedom and the right to freely express opinions and grievances, especially about and against issues that mostly involves the government. To some degree the UP administration painfully tolerates such actions by the students and the faculty, and all views from right to left are open (but not necessarily accepted).

By letting PNP patrol our campus would hinder our constitutional freedoms, as we will all well be under scrutiny and suspect of the forces assigned to protect us. Having PNP inside the campus would walk on the constitutional rights of the students; everybody will be a suspect. We might as well let them watch us, ID us, and report to intelligence whatever suspicious things they believe to see in us.

I ask: if you are in danger, would you let someone else hold the gun for you? Personally I would rather arm myself than arm someone else, though as a matter of taste I hate guns and the thought of carrying firearms.

Letting PNP forces into the campus is a symbolic action on other state universities and colleges, that if we do it, the PNP will have more reason walk inside other campuses (UP let us, why won't you?).

It does not help either that PNP and the military forces are suspect in the kidnappings (and possibly even killings) of student activists of different state colleges and universities, not just UP. We should not let our guard down especially during this regime of an illegitimate president that blinds herself that no human rights are trampled on in the disappearances and deaths of activists, journalists, and rights advocates.

PNP is under and controlled by the government that we students are very critical of, so much that in voicing opinions students take the fight to the streets. We have seen what the PNP can and does during demonstrations in the metro; one can only imagine what they will do once they try to "secure" UP during rallies (which are generally loud but still peaceful, as nobody gets harmed anyway, except egos at least, of those being criticized).

Should police forces trample on UP students' rights, our pleas for justice will fall on deaf (and undeniably stupid) ears--the justice department being controlled by none other than the puppet who does not understand the concept of freedom.

So let us not put ourselves into those situations where we can be held under scrutiny and force by the Philippine National Police.

Increasing number of crimes within campus is not reason enough to let the PNP loose into our grounds. What we need to do is to reinforce our own police and equip them enough to fight the crime happening within the campus.

Ilang ulit na nating narinig ang kataga ni Gat Jose Rizal na ang kabataan ang pag-asa ng bayan. Matapos ang mahigit isang-daang taon ay lugmok pa rin ang bayan at ang pag-asa nito.

Malayo ang mararating ng ating bayan kung ang ating kabataan lamang ay mamumulat sa katotohanan ng ating lipunan, at matutunan sa murang kaisipan ang kahalagahan ng kanilang pagiging mamamayan at ang kahulugan ng pagsisilbi sa bayan. Kung naisasapuso lamang nila ang ito, malayo ang mararating ng ating lahi at lipunan.

Ngunit hindi ito ang kasalukuyang pangyayari sa ating bayan. Nag-aaral ang mga kabataan hindi para mamulat, kundi para ipalago pang muli ang dati nang kaalaman at kaisipan. Ang mga kurikulum sa paaralan, pati na rin ang ideolohiyang pinapalaganap sa mga institusyong tulad ng pamilya, simbahan, at midya, ay hindi nababago at nasasara lamang sa lumang mapagpaniil na kaisipang kolonyal. Iikot lamang ang mga henerasyon at hindi ito magbabago hangga’t tayo’y hindi gumagawa ng paraan. At nangangailangan magsimula tayo ng bagong pananaw at paraan ngayon pa lamang.

Pagbabasa, pagsusulat, at pagbibilang. Mga layunin ng ating edukasyon ngayon. Mula sa mababa hanggang sa mataas na paaralan, iniukit sa ating isip na ang ating pag-aaral ay para matutunan ang pag-inog ng mundong ating ginagalawan. Pag tapak ng kolehiyo tayo’y nag-aaral para makapagtrabaho. Ganito na lamang ba ang layunin natin, na maghanap-buhay lamang, o maging tunay na taong-yaman?

Ang taong-yaman ay mulat sa katotohanan ng lipunan, bukas ang kanyang isipan sa pagkagustong gumawa ng mabuti para sa bayan. Matindi ang kanyang pagkilala ng kanyang sariling lahi, at hindi siya nagpapatapak ng dayuhan sa kanyang katauhan at kasaysaysan.

Kailangang mamulat tayo na ang mga layunin natin sa kaalaman at masyadong lantay at hindi maaaring makapagbukas ng isip at diwa ng kabataan at ng bayan. Hindi dapat nasasarado lamang ang edukasyon sa pamomroblema kung paano at ano ang ituturo sa kabataan. Ika nga, kung nailapat natin ang tamang layunin, mas madali na ang magmapa ng paraang makarating doon.

Ang dapat na itanong natin ngayon ay kung ano ang nakikita nating pagbabago sa lipunan sa pagtatapos ng kabataan sa kanilang edukasyon at ano ang gampanin ng kabataan sa pagbabangong-dangal ng lipunan.

Ibahagi natin sa mga kabataan ang kalidad ng edukasyong nararapat sa kanila. Iwasto natin ang mga pagkukulang sa kanilang pag-aaral. Ilapit natin sa kanila ang edukasyon, kung saan abot-kamay nila ang pag-asa ng kinabukasan. Hindi lamang ang mga guro, kundi pati na rin ang mga magulang ay dapat makibahagi sa edukasyon kung sila rin naman ay makikinabang sa kinabukasan. Baguhin natin ang ating pananaw sa edukasyon, dahil hindi ito ginagamit lang sa pag-aaral tungkol sa ingles, sa agham, at sa matematika, kundi lalo na tungkol sa kasaysayan at sa pagkamamamayang Filipino.

Hindi nagwawakas ang edukasyon sa pagtatapos ng mag-aaral, datapwa’t sila pa nga’y dapat maghangad na matutunan pa ang kailangan nila upang maging maunlad ang ating bayan, ang ating lipunan, at ang ating lahi.